Oficjalna strona serwera gry Ultima Online - Vestri Fatum

Mroźnym wieczorem Arista jak zwykle zeszła na dół do swej zagrody. Już minęło chyba z 10 lat odkąd zaczęła prowadzić hodowlę jednorożców. Nie trzymała ich na handel, nie... na pewno nie po to. Nie miała nigdy sumienia by oddać je na rzeź, a karczmarze w Minoc nie raz sławili mięso jednorożca. Kupców by napewno nie brakowało. Ona jednak trzymała je dla innych celów. Każdy jednorożec gdy osiągał już sędziwy wiek sam zdychał. Nigdy nie widziała jak umierają ze starości. Może to kwestia dumy zwierzęcia czy jego usposobienia. W każdym bądź razie gdy zachodziła do stajni nie widziała zwłok zwierzęcia tylko sam róg, błyszczał zawsze niczym księżyc w pełni i emanowała od niego niesaomowita energia. Przypuszczała iż na wskutek magii którą w sobie posiadało zwierzęcie przy starości, traciło nad nią kontrolę. Biedactwo zapewnie nie potrafiło nad nią zapanować i samo się spopielało od środka. Róg po umarłym zwierzęciu był bardzo cennym nabytkiem. Stare zgniłe wiedźmy z Amerath chętnie kupowały je od Aristy i to nie za małą sumkę. Przypuszczała iż w jakiś sposób „doładowywaly” się energią z rogu. Arista w sumie nigdy tego nie potrafiła, może dlatego ze zawsze wolała przyłożyć kosturem niż ogromną kulą energii.

W każdym bądź razie tego wieczora coś dziwnego się unosiło w powietrzu. Arista stanęła przed drzwiami zagrody, zajrzała do środka niepewnie. No ale poza tuzinem jej jednorożców nic dziwnego nie widziała. Zamknęła dokładnie drzwi od stajni i pognała szybko do domu. Przekręciła zamek w drzwiach... Nigdy tego nie robiła ale dziś jej męża w domu nie było więc wolała zachować nieco więcej ostrożności. Spojrzała jeszcze na koniec przez okno. Była piękna noc, księżyc był bieluśki niczym mleko i okrągły jak biszkopt. Aż się zrobiła głodna... Poszła do spiżarki bo wiedziała że gdzieś jeszcze ma schowane ciasto biszkoptowe z wesela.

Chwyciła ksiażke i rzuciła się z ogromnym kawałkiem ciasta na łóżko. Usnęła...

Promienie słońca ją obudziły. Spojrzała na łóżko i trochę była wściekła na siebie. Całe łóżko ubabrała biszkoptowym ciastem, znów będzie musiała sprzątać. No ale doszła do wniosku że zrobi to później. Czas nakarmić jednorożce. Poszła prosto do stajni. Drzwi były otwarte, a była pewna że je zamykała. Wejrzała do środka i ją zamurowało. Wszędzie leżały ciała jednorożców, rozszarpane na drobne kawałki.

• Kurwa – zaklnęła arista. - Zaśmierdziałe wilkołaki! Następnym razem zastawię pułapkę na drzwi! - Zrobiła głęboki wdech i poczuła jeszcze w powietrzu resztki duszy jednorożców. Pobiegła szybko do domu. Chwyciła swoją suknię i pocięła ją na drobne paseczki. Wiedziała że ma uzupełnić zapasy bandaży w domu ale nigdy nie miała czasu na to. Wróciła do stajni. Zaczęła opatrywać zwierzęta, gdy już zajęła się poważniejszymi ranami zaczęła skupiać swoją energię nad zwłokami jednorożców. Straciła niemalże pół dnia, nie udało się jej wszystkich wskrzesić, jednak lepsze to niż stajnia pełna mięsa armatniego. Westchnęła głęboko, wróciła do domu i posłała list do Karczmarza z Minoc iż ma dla niego nieco mięsa na sprzedaż.