Oficjalna strona serwera gry Ultima Online - Vestri Fatum

Karczma była zatłoczona jak zawsze. Pośród dymu wydychanego z drewnianych fajek nabijanych różnym zielem dało się zauważyć miejscami rozstawione świece, oświetlające nieśmiało grupy ludzi skupione przy stolikach. Gdzieś z drugiego końca sali dobiegał melodyjny głos dziewczyny, która śpiewała pieśń w dźwiękach lutni. Karczmarz wraz ze swą świtą uwijali się, aby wszyscy biesiadnicy otrzymali dokładnie to, czego żądali. Atmosfera taka panowała odkąd słońce skryło się za szczytami gór i praca w polu stała się niemal niemożliwa. Czas mijał jakby poza kontrolą, płynąc dla niektórych bardzo szybko a dla innych niesamowicie powoli. Wtem do karczmy weszła masywna, niemal dwu metrowa postać o kruczych, opadających na ramiona włosach. Ci, którzy go zauważyli natychmiast zaczęli się przyglądać, bowiem w tych stronach sporadyczny był widok takiego wojownika. Mężczyzna miał ostre rysy twarzy i rozglądał się poważnym wzrokiem po karczmie. Mimo iż człowiek zdawał się być doświadczony w bojach, o czym świadczyć mogły liczne blizny na rękach i twarzy, oraz olbrzymi topór spoczywający na jego plecach, pewien mężczyzna przyglądał mu się inaczej niż reszta zebranych. Miejscowy awanturnik imieniem Vigos chciał po raz kolejny z nudów wszcząć awanturę i obliczał jak mocno jego renoma podniesie się, gdy tak wielki mąż padnie pod jego ciosami. Wiedział od dawna, jak dobrze potrafi walczyć i chciał znów to udowodnić. Gdy ogromny człowiek przechodził niedaleko niego, kierując się do kontuaru, Vigos podniósł się energicznie i ruszył w jego kierunku. Udało im się spotkać przy ladzie, gdzie nonszalancko oparty o ladę zawadiaka zaczepnie przyglądał się olbrzymowi. Ten jednak zdał się być zupełnie nie wzruszony na zaczepki. Cała karczma zamarła w oczekiwaniu na rozwój wydarzeń. Zniecierpliwiony Vigos, zdając sobie sprawę, że ów wielkolud jest niepodatny na tego rodzaju zaczepki zwrócił twarz do karczmarza i wycedził przez zęby.

- Nie lubimy tu obcych, daj mu największe siki miast piwa, niech wie gdzie jego miejsce.

Oczy człowieka zwróciły się wreszcie na Vigosa, lecz na twarzy wciąż pozostał niemal flegmatyczny spokój. Mruknął coś w nieznanym języku pod nosem i znów spojrzał na karczmarza, który był w konsternacji.

- Te, duży - podjął już mocno zdenerwowany Vigos - Słyszałeś co mówiłem? Nie lubimy tu obcych.

Gdy skończył to mówić, mężczyzna odwrócił się w jego stronę, spuścił luźno ręce wzdłuż tułowia i wreszcie odezwał się niskim, bardzo silnym głosem.

- Co zamierzasz więc zrobić z tym fantem?