Oficjalna strona serwera gry Ultima Online - Vestri Fatum

W świetle dwóch pochodni młoda Kapłanka dokładnie sprawdzała narzędzia, które umieściła na Ciemnym Ołtarzu. Wszystko było gotowe: czteroramienny świecznik z czarnymi świeczkami, mały czerwony kałamarz i pusty zwój.

Gdy obcy człowiek z okaleczonymi dłońmi dawał jej pergamin, zapewniał, że dzięki temu będzie wstanie zapanować nad bestią która pojawi się na ołtarzu.

Przechadzała się za Ciemnym Ołtarzem, gryząc paznokcie. To brzmiało tak łatwo, a jednak...

Stanęła bez ruchu, nie śmiejąc nawet oddychać, i spróbowała zobaczyć cokolwiek w ciemnym korytarzu za bramą z kutego żelaza. Czy tam coś było?

Nic, tylko cisza w nocnej ciszy, cien wśród cieni sunął do Ołtarza z gracją drapieżnika.

Kapłanka przykucnęła za Ołtarzem, złamała pieczęć na pergamini i zamoczyła pióro w kałamarze wypełnionym krwią. Zaczęła pisać na zwoju i mamrotać pod nosem słowa zaklęcia, Kal Vas Xen Corp. Zniknęła pióro i wstała. Gdy spojrzała w stronę bramy, chwyciła pergamin, jak gdyby mógł ją chronić.

Stał po drugiej stronie ołtarza i ją obserwował. Choć miał pomięte ubranie i zmierzwione włosy, emanowala z niego chłodna, zmysłowa moc.

Kapłanka oblizała wargi i wytarla w swą szatę wilgotne dłonie. Jego złote oczy wyglądały na zaspane, nieco szkliste. Uśmiechnął się.

Kapłanka zadrżała i głębokoodetchnęła. - Prychodzisz po radę czy po pomoc?

• Pomoc – powiedział niskim, wymodulowanym głosem. - Czy potrafisz otworzyć Wrota?

Potwierdzila skinieniem głowy. - To kosztuje. - Zdawało się że ciemność pochłonęła jej głos.

Lewą ręką wyjął kopertę z wewnętrznej kieszeni płaszcza i położył ją na Ołtarzu.

• Czy to wystarczy?

Zmusiła się, żeby podnieść kopertę i zajrzeć do środka. Dziesięć tysiecy złotych monet. Co najmniej dziesięć razy więcej niż oferował nieznajomy z okaleczonymi dłońmi.

Zawarła już jednak umowę z nieznajomym i nie byłoby czasu wziąć koperty przed przyjściem strażników.

•  

  Za mało – łamliwym głosem odpowiedziała Czarownica. Spojrzała niepewnym wzrokiem na przybysza. W jego oczach pojawił się żar, to było pragnienie. Tak na pewno, ale czego... Coś szeptał Fluctus Puter Se Arescerent. W jej oczach pojawiła się panika, pragnienie śmierci! Nekromanta! Rzuciła czym prędzej zwojem w ogień czarnych świec. Na środku ołtarza pojawił się Demon. Jego czerwone oczy przepełniała rządza krwii. Jednak słów Nekromanty nie można było już powstrzymać. Po chwili w miejscu demona stała tylko czarna kupka popiołu.

   

  - Suka – warknął cicho.

Sztyletem dźgnął Czarownicę w nadgarstek. Poczuła tylko, jak ząb jadowy ostrza przeszywa jej skórę, a jad mrozi krew. Wzrok zaczął ją zawodzić, a płuca nie mogły napełnic się powietrzem.

• Jad w moim zębie węża nie działa tak szybko, jak mogłabyś sądzić – powiedział spokojnie. - W końcu będziesz w stanie krzyczeć. Twoje ciało będzie się rozpadać na kawałki, ale nie przestanie krzyczeć! I zniknął, pozostała tylko cisza w ciszy, cień w cieniu.

  Gdy przybyły straże, krzyczała.